Skip to main content

Uiteindelijk stuurde ik mama een mail

Mia, 21

Ik ben Mia, 21. Toen ik 20 was ontdekte ik dat ik zwanger was. 

Ik was al even over tijd maar dat gebeurde wel vaker dus ik had mij niet echt ongerust gemaakt. Een vriendin pushte me om toch een test te doen. Ik had het echt niet verwacht, ik gebruik altijd een condoom. Die moet gescheurd zijn. Ik weet het niet, ik heb het niet gecontroleerd. 

Ik studeer nog, mijn mama werkt extra uren zodat ze mijn kot kan betalen. Ik vind mijn studies zelf ook superbelangrijk en daardoor was het voor mij best snel duidelijk: die zwangerschap kon er op dat moment echt niet bij. Ik maakte een afspraak in het abortuscentrum. Daar raadden ze me aan dat ik toch best iemand mee nam. 
Het liefst wou ik dat mijn mama mee zou komen. Maar ze heeft zelf ooit een miskraam gehad en ik kon echt niet inschatten hoe ze zou reageren op een abortus. 

Mama merkte wel dat er iets was, maar er was gewoon nooit een goed moment om het te vertellen.

Tijdens het weekend ging ik naar huis en ik had me voorgenomen om het te vertellen. Mama merkte wel dat er iets was, maar er was gewoon nooit een goed moment om het te vertellen. Ik voelde me zo vervelend bij de hele situatie! Dan zat mijn broer mee aan tafel, tijdens de afwas durfde ik het uiteindelijk toch niet, toen kwam mijn oma plots op onverwacht bezoek... 
Uiteindelijk stuurde ik haar een mail. Door alles neer te schrijven werd het voor mij ook helderder. Het was echt wel de juiste keuze. Ik schreef dat ik per ongeluk zwanger was geworden en dat ik de zwangerschap wou afbreken. Dat ik hoopte dat ze respect zou hebben voor mijn keuze en dat ik er graag met haar eens rustig over zou willen praten. Want ik wou haar geen pijn doen, maar een knuffel van haar zou me toch deugd doen. Ik vroeg haar ook nog of ze mee wou komen naar het abortuscentrum.