Skip to main content

We stonden mijlenver uit elkaar

Bert, 32

Margareta en ik zijn samen sinds onze studiejaren. Twee handen op één buik. Ik heb altijd het gevoel gehad dat we op dezelfde lijn zaten. Tot een ongeplande zwangerschap alles veranderde.

We werken beide in de grafische sector. Heerlijk is dat. Klanten binnenhalen, af en toe een decadent personeelsfeestje, een goed loon. We zijn beide levensgenieters en voelen ons zo vrij als twee vogeltjes. We beslisten om samen op reis te gaan, binnen een paar maanden zijn we weg. 

Maar nu blijkt Margareta zwanger. Zeven weken al! Ik wist niet wat er gebeurde. Een kind is wel het laatste waar we aan denken. Voor mij is het dus duidelijk: ons leven is prima zoals het is, een kind kan daar echt geen plaats in krijgen. Onze tickets naar Amerika zijn geboekt, alles ligt vast. Ik heb er niet bij stil gestaan dat Margareta niet vanzelfsprekend voor een abortus zou gaan. Ik zag het probleem niet: een gesprek, afspraak maken, probleem opgelost. Eerst leek het alsof ze op dezelfde lijn zat. Ik denk dat ze even in shock was als ik. 
Maar tijdens het gesprek in het abortuscentrum kwamen de tranen. Dat ze toch twijfelde. Dat ze zich de laatste week echt zwanger voelde en dat dat toch iets met haar deed. 

Uiteindelijk heeft ze gezegd dat ze het wou houden. Ik voel heel duidelijk het tegenovergestelde. We kregen ruzie en staan nu mijlenver uit elkaar. Ik heb me de laatste dagen afgezonderd, het lukt mij niet om erover te praten. Dat maakt haar woedend, maar ik kan het niet helpen. Er ligt een afspraak vast voor de behandeling, maar ik vermoed dat ze die wil afzeggen. Nog vier dagen om haar tot redelijkheid te brengen... Of ben ik degene die van mening moet veranderen? Ik weet het allemaal niet meer...
 
Ze heeft een afspraak gemaakt bij Fara om het er samen over te hebben. Hopelijk kunnen we daar op de een of andere manier een compromis vinden. Alhoewel een compromis toch moeilijk is in dit geval? Een half kind houden gaat niet hé...