Prenatale diagnose: vragen achteraf

Het verschrikkelijke keuzeproces is wat blijft hangen

Op 28 weken zwangerschap werd bij ons zoontje een ernstige vorm van spina bifida vastgesteld. Meteen kom je dan voor de onmenselijke keuze te staan om de zwangerschap al dan niet nog af te breken. Doorheen alle emoties die er dan zijn. En geen keuze maken is al een keuze op zich. Plots staat alles op losse schroeven: de toekomst van je kind, je eigen toekomstbeeld. Je waarden en normen geven geen houvast meer en staan helemaal haaks op wat je plots voelt, denkt, .... En niet alleen die van jou, ook die van je partner. Samen moet je dat toch op dezelfde golflengte krijgen.

Ik leerde Wout een plekje te geven

Als de tijd wordt stopgezet, de wereld onder je voeten verdwijnt ... is het niet evident om recht te staan. Het verlies van Wout heeft ons doen inzien wat leven is. Niet enkel geven, nemen, leven ... maar jammer genoeg ook ontnemen. Dit besef groeit maar wanneer je van dichtbij met zoiets hards wordt geconfronteerd als de beslissing na een prenatale diagnose. Na zo’n beslissing is je leven nooit meer als voorheen. Wij hebben Wout mogen koesteren ... heel even ... en weg was hij. Dan blijf je achter met dat grote verdriet maar vooral dat grote gemis.