Onzichtbaar verlies

print print

Heb je ooit gekozen voor een zwangerschapsafbreking na een prenatale diagnose en blijft jou dat parten spelen? Dat is zeker niet abnormaal, zelfs niet na lange tijd.

Wat veel mensen moeilijk vinden in de verwerking van een zwangerschapsafbreking na een prenatale diagnose, is dat het om een ‘onzichtbaar’ kindje gaat. De buitenwereld wist misschien dat je zwanger was, misschien zelfs niet. Niemand heeft jouw kindje gevoeld, gezien, vastgehouden… behalve jij en je partner en misschien je naaste kring.

Je was wel degelijk in verwachting. Het was een kindje waar je naar verlangd hebt, je keek er naar uit om het in je armen te houden, je droomde een toekomst met je kindje. Als vrouw heb je het kindje misschien in je buik gevoeld. Je hebt het hartje horen kloppen, misschien zelfs het kindje op de echo gezien… Voor jou was het kindje heel reëel. En bijgevolg is ook het verlies heel reëel.

Wat extra moeilijk kan zijn, is het feit dat je zelf hebt gekozen om je zwangerschap af te breken. Je voelt je misschien zelf verantwoordelijk voor dit verlies. Dat je zwanger was van een kindje met een ernstige aandoening is echter iets wat jou is overkomen. Het is niet omdat je besliste om het kindje niet geboren te laten worden met een handicap, dat er geen plaats mag zijn voor verdriet.